یک فیبر نوری یک رشته شفاف نازک است، که معمولا از شیشه یا پلاستیک، برای انتقال نور ساخته شده است. فیبر نوری شاخه ای از علم و مهندسی است که به فیبرهای نوری مرتبط می شوند. فیبرهای نوری به طور عادی در سیستمهای مخابراتی استفاده می شوند و در زمینه های روشن سازی، سنسورها و یا تصویر سازی توسط نور نیز کاربرد دارند.

تاریخچه نوربرهای دی الکتریک به زمان ملکه ویکتوریا باز می گردد، زمانیکه اصول  انعکاس درونی کلی برای روشن کردن جویهای آب در فواره های استادانه ساخته شده عمومی مورد استفاده قرار می گرفت. پیشرفتهای اخیر، در نزدیک اواسط قرن بیستم، توجه خود را به توسعه دسته فیبرها برای انتقال تصویر معطوف ساختند، که اولین کاربرد آن در تجهیزات معاينه داخلى معده (gastroscope) در پزشکی بود. اولین فیبر نوری نیمه سخت برای این منظور توسط سه محقق به نامهای(Basil Hirschowitz , C. Wilbur Peters و Lawrence E. Curtiss) از دانشگاه میشیگان در سال 1956 اختراع و ثبت گردید. در طی مراحل توسعه این تجهیزات شرکت Curtiss اولین رشته های شیشه ای پوشیده شده را تولید کرد. تارهای نوری قبلی در هوا، روغنهای بی اثر و یا موم به عنوان روکش قرار گرفته بودند. سایر موارد کاربرد انتقال تصویر به تبع این محصول بزودی بوجود آمدند.

در سال 1965 Charles K. Kao و George A. Hockham از یک کمپانی استانداردسازی تلفن و کابل انگلیسی اولین کسانی بودند که تشخیص دادند تضعیف کابلهای آن دوره از ناخالصیها ناشی می شود، که می توانست حذف یا برداشته شود، که در اصل تاثیر فیزیک بنیادی مثل پراکندگی بود. آنها نشان دادند که فیبر نوری می تواند یک محیط کاربردی برای انتقال باشد، اگر بتوانند تضعیف آن را به زیر 20dB  در هر کیلومتر برسانند. با این تخمین، اولین فیبر کاربردی برای ارتباطات در سال 1970 توسط محققان به نامهای Robert D. Maurer, Donald Keck, Peter Schultz, Frank Zimar از کارمندان یک شرکت آمریکائی ساخت شیشه اختراع شد. آنها یک فیبر با تضعیف نوری 17dB در هر کیلومتر ساختند که در آن از فناوری تغلیظ سیلیکون با تیتانیوم استفاده شده بود.

تقویت کننده فیبر تغلیظ شده با اربیم که باعث کاهش نیاز به تکرار کننده های "نوری-الکترونیکی-نوری" در مسیر انتقال بود، توسط David Payne  از دانشگاه Southampton و  Emmanuel Desurvire از لابراتوار Bell در سال 1986 اختراع شد. این پیشگامان مدال Benjamin Franklin را در مهندسی سال 1998 به خود اختصاص دادند.

اولین کابل فیبرنوری تلفن که از اقیانوس اطلس می گذشت TAT-8 بود که بر اساس تکنولوژی تقویت بهینه لیزر کار می کرد. این تکنولوژی در 1988 وارد عمل شد.

در 1991، میدانهای نوری کریستالهای فوتونیک منجر به توسعه فیبرهای کریستالی فوتونیک گردید، که نور را به وسیله شکست نور از یک ساختار پریودیک به جای انعکاس درونی کلی، هدایت می کرد. اولین فیبرهای کریستالی فوتونیک در سال 1996 به صورت تجاری در دسترس بودند. این کابلها برای انتقال توان بالای بین قاره ای طراحی شدند، و طول موج آنها بسته به مشخصات، دستکاری و برای کاربردهای مشخص بهینه می شوند.

از اواخر دهه 1990 تا 2000، صنایع فیبر نوری شامل سازندگان تجهیزات ارتباطی نوری علاوه بر سازندگان فیبر نوری خودشان، به dot-com پیوستند. صنایع حرفه ای و شرکتهای محقق نظیر KMI و RHK  افزایش وسیع درخواست پهنای باند ارتباطی ناشی از استفاده از اینترنت و تجاری شدن پهناهای متفاوت باندهای سرویس دهنده نظیر تصاویر آنلاین را پیش بینی کردند. آنها می گفتند ترافیک اطلاعات پروتکل اینترنت به صورت نمائی و حتی سریعتر از قانون مور در مورد پیچیدگی مدارات مجتمع  افزایش خواهد یافت. از انفجار اندیشه dot-com تا سال 2006 ، هنوز تمایل اصلی صنایع به پابرجا ساختن شرکتهایشان و رقابت برای کاهش هزینه ها مانده است.

مترجم: Tohid_Salimi